Toen ik de balie verliet om een boek uit de kast te pakken,  ging hij voor me staan friemelend aan  zijn lidmaatschappasje. Ik nam het initiatief en vroeg hem of ik hem kan helpen. Hij bleef geconcentreerd friemelen aan het pasje en  zei zachtjes zonder me aan te kijken : “mijn klein dochter”. En maakte hij die zin niet af, stopte abrupt met praten en begon hij weer met friemelen aan zijn pasje: uit het plastic hoesje halen en weer erin schuiven, ook  het openingstijdenbriefje wordt uit het hoesje gehaald en weer erin geduwd.

Ik keek geduldig naar zijn handelingen en wacht rustig af. Ik dacht dat hij een briefje uit het hoesje zou halen met  gegevens over het boek dat hij voor zijn klein dochter wilde lenen. Maar, nee! Hij zei: “ik weet het niet”. En hij begon weer met het friemelen aan het pasje.” Het komt wel,  en bedankt voor uw hulp”, zei hij. Ik neem hem mee naar de kinderafdeling waar hij bleef staan staren naar een  van de boekenkasten. Googelend  naar  de symptomen  van spraakstoornissen weet  ik  nu dat deze man leidt aan een vreemde ziekte die het spraakvermogen bij hem  heeft aangetast. Hierdoor  valt het spreken middenin het gesprek weg.

Here’s an excerpt:

A San Francisco cable car holds 60 people. This blog was viewed about 2.000 times in 2011. If it were a cable car, it would take about 33 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

L.  verbaast zich over klachten over overlast door hangjongeren.  Volgens haar , overdreven haar buurtbewoners. Ze hebben geen begrip voor jongeren.  “Ik wil eigenlijk wat vragen omdat jij ook een Marokkaan bent”, “nee”, zei ik. “ik ben geen Marokkaan”. “Dat heb je wel een keer gezegd tegen me”. Oh! Ik ben er altijd vanuit gegaan dat je een Marokkaan bent”.  “Ik wil eigenlijk weten hoe het komt dat ik de laatste tijd af en toe Marokkaanse jongeren met een hond zag wandelen”  “Dat integreert  me!  Ik vind het hartstikke leuk” . Na werktijd liep ik naar huis en in een zijstraat zag ik twee Marokkaanse jongens met een hondje lopen. Ik  ben ook niet minder nieuwsgierig dan L. en wilde ik informeren naar hun hondje enz. Maar ze waren een andere richting gegaan en  kon ik moeilijk  ze achterna lopen  om ze te vragen hoe dat kom dat ze in het bezit zijn van een hond.

Thuis  vertelde ik bovenstaand verhaal en werd ik doorverwezen naar deze link: www.youtube.com/watch?v=WYFYrcFAAJ0

Schalken onderging in het proces een merkwaardig rolverandering: van rechter is hij verdachte geworden. Hij werd door een rechercheur ondervraagd en moest bij het optreden van de zaal gefouilleerd worden.

 In een boek beschrijft hij zijn belevenissen en geeft hij zijn eerlijk  visie over de feiten. Het boek is vol wijsheden want schalken is getuige van de sterke maatschappelijke en media invloeden die uiteindelijk het proces Wilders een anderen wending hebben gegeven. Schalken gelooft veel in recht en rechtvaardigheid.

“Niet voor niets luidt het  gezegde dat je maar beter stil kunt blijven zitten als je geschoren wordt”

“Het is knap als een advocaat zoveel rookgordijnen weet op te trekken dat het zicht op de juridische werkelijkheid vertroebeld raakt, terwijl het beeld van het drama en de schurk overeind blijft. Dat laatste ” is echter wel bepalend  voor de journalistieke werkelijkheid en dus voor de publiekopinie.”

“Rechters worden tegenwoordig opgevoed in responsiviteit: de rechtspraak behoort zoveel mogelijk rekening te houden met gevoelens in de samenleving. Maar dat impliceert nog niet dt de rechter zijn gezag ondergeschikt moet maken aan de macht van de media.”

“herstel van het gezag [van de rechter] is ook in het belang van de democratie, waarin niet alleen  de meerderheid de doorslag geeft.”

Bron: Het eetcomplot  : De rechter als verdachte in het Wilders-proces. – Amsterdam : Uitgeverij Van Oorschot ; cop. 2011

bron: volkskrant.nl

E-books landelijk vanaf eind 2012 te lenen

“we zien nu een organisme als een communicatienetwerk met cellen die onderling verbonden zijn. Die zenden en ontvangen… en de evolutie beschouwen we als een continu informatie-uitwisseling tussen organisatie en organisme… Informatie… is de levensstof van onze wereld…als individuen worden voortdurend uitgedaagd om belangrijke informatie te vinden Gleick onderstreept het belang van zoekmachines zoals Google, maar zet ook daarbij een vraagteken i.v.m. de privacy. Want Google verzamelt informatie van zijn gebruikers om ze beter van dienst te zijn. Als ze weten wat je gisteren hebt gevraagd kunnen ze je vandaag een beter antwoord geven:  zocht je naar longkanker en leverkanker en typ je vandaag borstkanker in , dan weten ze dat je een algemene interesse in kanker hebt. Ook de locatie beïnvloedt de antwoorden die je ze geven

Gleick was ook pas geleden in Amsterdam om zijn boek te promoten.  In een interview zei hij het volgende:  “Toekomst bibliotheken en boekhandels:  Voor research kom ik door Google en Google Books minder vaak in bibliotheken dan ten tijde van Chaos[ uitgegeven in 1987].’

‘Over bibliotheken maak ik me eigenlijk niet zoveel zorgen. Die zullen we wel nodig blijven hebben voor de dingen die niet online te vinden zijn. Ik maak me eigenlijk meer zorgen om de fysieke boekhandel, die door een slim bedrijf als Amazon nu onder grote druk staan.’

Bronnen:

• http://www.informatieprofessional.nl/bijdragen/8894-james-gleick-wikipedia-maakt-ons-bewuster-van-de-feilbaarheid-van-bronnen.html
• James Gleick  ‘Ik ben geen goeroe’ / door Maurits Martijn en Sander  Pleij. In vn 19/11/2011

meldpunt kinderporno op internet

 Deze derde woensdag van november is rustig begonnen. In tegenstelling tot andere woensdagen waren er weinig collega’s aanwezig. Ik zat ongeveer 1 uur geconcentreerd te werken toen ik de bel hoorde. Beneden stond een onbekende dame te telefoneren. Ik deed de voordeur open m.b.v. de knop van de automatische bediening en liet een dame binnenkomen. Zij komt voor een bijeenkomst die vandaag hier wordt gehouden, zei ze. Ja, ja, zei de dame die net bij de zijdeur stond te bellen, zij hoort bij ons groepje. Ik heb de leiding over de groep en ik heb net de zij deur opengemaakt met de sleutel die naast de deur hangt, maar ik kreeg een telefoontje en toen ik klaar was met bellen, wis ik niet meer waar ik de sleutel heb gelaten, vertelde zij met veel handgebaren. Samen met haar overal naar de sleutel gezocht, toiletten, laden tot in de fietstassen toe. Maar toen het groepje rond de tafel ging zitten, staakten we de zoektocht. Mevrouw moest de groep gaan leiden. Zij haastte zich naar de zaal en liet me alleen zoeken naar de sleutel. Ik ben toen ook maar gestopt met zoeken en ging koffie drinken.

Rond 12 uur ging ik naar de zaal waar het groepje geconcentreerd zat te luisteren, maakte mijn excuus voor storen en vroeg de dame om naar afloop nog naar de sleutel te gaan zoeken.
Kort hierna stonden we samen te overleggen over de vervolgstap. Zij is nu wat rustiger, minder chaotisch en ze luistert beter. Zij begreep alleen niet hoe het kwam dat zij de sleutel die ze in haar hand vasthield zomaar was verdwenen. Zij voelde tevergeefs in haar broekzakken, graaide in haar tas en keek naar de vloer. Maar toen zij haar tas open deed, herinnerde ik me een workshop* waaraan ik in 2008 in het kader van een scholing heb deelgenomen: De workshop heet professional organizer en werd gegeven door Pim van Gils. Opvallend onderdeel van de training was de workshop De Damestaswaarin Pim zich heeft gespecialiseerd. De aanwezige collega’s moesten toen hun damestassen in een plastic mandje leeg maken. Sommige dames waren zelf onder de indruk van de rommel die ze in hun tassen hebben verzameld. Ik werd door deze deskundigheid aangemoedigd om de dame dringend te verzoeken goed in haar tasje te zoeken wat ze spontaan en zonder aarzeling deed.

Zij deed een  etuitjes open en  weer snel dicht. Maar omdat ik in een flits iets van metaal zag  glimmen in de etui, verzocht ik haar om weer de etui te openen. Zij deed weer het etuitje open met de opmerking: daar zit allen mijn lipstick in. Zij bleef lachen, graaide in de etui en haalde een schaar te voorschijn.

Omdat de das veel overeenkomsten vertoont met de damestas van de workshop van de organizerdeskundige Pim van Gils, heb ik de dame zover gekregen dat zij de tas op het bureau omkieperde om er zeker van te zijn dat de sleutel er niet in zat. En toen rolde de sleutel uit een smal vakje in het damestasje.

Later die dag zocht ik voor een klant het boek “Weg met de warboel : ontdek de kracht van een opgeruimd leven”. En toen dacht ik aan die dame. Die had beter naar de bibliotheek gekomen om te leren en zich te ontwikkelen door boeken te lezen. Of misschien moet de bibliotheek bij dat soort faciliteiten eisen dat er een link gelegd moet worden met de informatiefunctie van de bibliotheek.

Een dag later, passeerde een vriendelijke klant de balie, ze groet en glimlacht. Even later kwam ze terug bij de balie en informeerde naar de opkomst van het pc-vragenuurtje( hulp aan senioren met vragen over pc-gebruik). Ze lachte en zei, ik vraag dit omdat ik gisteren toen ik hier kwam voor het pc vragenuurtje vond ik hier een groepje dames en daar heb ik me bijgevoegd omdat ik dacht dat ze zoals ik voor het pc-vragenuurtje kwamen. De dames hebben het over alles en nog wat maar helemaal niet over computers. Aan het einde van de bijeenkomst realiseerde ik me dat ik bij een verkeerd groepje zat. Achteraf heb ik er geen spijt van, het was best interessant. Ik heb haar uitgelegd waar en hoe laat zij voor het pc vragenuurtje moet zijn.

Voorgaand gebeuren behoort tot de praktijk van het werk en is inherent aan het veelvuldige contact met mensen met verschillende eigenschappen en gedragingen. En in die zin is er niets schokkend of bijzonder aan dit verhaal. Maar zeker schokkend was het kindje van ongeveer 7 jaar dat naar de balie in paniek kwam klagen over vieze plaatjes op het scherm van de computer die zij wilde gebruiken om haar werkstuk te maken. Bij het aanraken van het zwarte scherm dat in de slaap stand stond, werd zij geconfronteerd met harde porno plaatjes. Tegenstrijdigheid bij deze boos makend gebeuren waren de folders die naast de pc stonden: “veilig omgaan met internet, een initiatief van het meldpunt kinderporno op internet (surfsafe.nl)**. De bibliotheek is op die manier niet meer veilig voor kleine kinderen die zij-aan-zij zitten naast volwassenen en een en dezelfde computer gebruiken.

Toen ik het zoeken op de computer naar een boek van de bewuste auteur  Zeraouali voor ze te lang duurde beginnen zij te klagen over mijn zoekvaardigheid: u werkt zeker niet zo lang hier? Hierop antwoordde ik denigrerend: toen ik hier ben begonnen, was je nog niet geboren!  Oh! meneer! zei een van de meisjes. Hoe weet u dat?  U denkt zeker  dat u te maken hebt met  twee jonge meisjes die u kunt misleiden.  Kom zei het ene meisje tegen de anderen,  we moeten stoppen,  je dochtertje wacht op je.

Ik kon mijn verbazing en nieuwsgierigheid  niet de baas en vroeg naar de naam van het dochtertje. Zij noemde een naam,  pakte haar mobieltje en liet een foto zien  waarop zij stond met een baby in de armen. Moest ik nou haar geloven of niet, en word ik in de maling genomen!: zo jong meisje, zo’n jonge moeder!  En ik vroeg me af waarom zou het niet waar zijn.

In een flits herinnerde ik me ongeveer een maand gelden, toen een aardige, zeer assertief en slimme jongen van een jaar of acht hulp vroeg bij het zoeken naar een boek. Het boek  was onvindbaar en toen ik hem vroeg naar zijn pasje riep hij: ‘ma geef ’s
het pasje’ tegen het zeer jong meisje die zijn jongere broer aan het helpen was. Toen ik de drie bij elkaar zag dacht ik dat ze broers en zus waren. Een collega die naast me stond zei  dat het meest wat haar opvalt is hoe de zeer jonge moeder die zelf nog een kind is de twee kinderen heel goed heeft opgevoed.

*Marokkaanse kinderen vragen niet of je Marokkaan ben maar Marokkaans

Ter info:   http://www.telegraaf.nl/vrouw/psyche_relatie/3573274/__Trotse_TIENER_MOEDERS__.html

Rede  voor me om het boekje te lezen. Ik deed maanden lang tevergeefs pogingen om het boek te lenen via de interbibliothecaire leenverkeer. Er was geen bibliotheek die dat boekje in haar bezit heeft. Ook  was er verbazend wekkend geen Nederlandse vertaling.

Nu precies 1 jaar na het verschijnen van het boekje was er opeens in de landelijke bibliotheekcatalogus een vertaling beschikbaar is voor de uitleen.  Binnen ongeveer 2 weken had ik het boekje te leen gekregen uit de RU Groningen.  In het boekje stond er een brief  met het verzoek om het zo snel mogelijk terug te sturen.

Ik heb het 30 pagina’s misschien in minder dan een half uur gelezen. Mijn eerste indruk was zoiets als: waar maken  de Fransen zich druk over?  Ik ontdekte geen indrukwekkende ideeën. De hoogbejaarde schrijver van 93 jaar uit zijn verontwaardiging over allerlei zaken. Maar ik ging ook twijfelen. Misschien moet ik me beter verdiepen in de persoon van de auteur  om die grote belangstelling van de Fransen te kunnen begrijpen.

Hij was een Duitse vluchteling en een markante figuur van het Franse verzet. Ook werkte hij mee aan de opstelling van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.  Met deze achtergrond ging ik het dunne boekje opnieuw maar beter geconcentreerd lezen. De man uit oprecht zijn zorgen over de houding van onverschilligheid in de huidige maatschappij. Hij roept op tot verontwaardiging en vreedzaam verzet.  Een passage: “het is waar, de rede om in verzet te komen lijken nu…minder duidelijk of de wereld lijkt ingewikkelder. Wie geeft de leiding wie beslist? …Het is een onmetelijk wereld…we leven in een onderling verband … Maar er zijn in deze wereld dingen die onverdraaglijk zijn. Om dat te zien moet je goed kijken, zoeken…De slechte denkbare houding is onverschilligheid, zeggen ’ik kan er niets aan doen, ik red me wel’. Als jullie zo gedragen verliezen jullie  een van de meest wezenlijke eigenschappen waardoor de mensheid zich kenmerkt. Een van de onmisbare igenschappen: het vermogen om in opstand te komen en het engagement dat daaruit voortvloeit.

De auteur noemt hierna enkele uitdagingen:  de kloof tussen arm en rijk, de minachting voor de zwaksten, de behandeling van immigranten in Europa, de situatie in Gaza,  de Universele Rechten van de Mens  die niet altijd worden nageleefd,  de drang naar steeds meer, de dictatuur van het geld…Hij schrijft niet voor waarover je verontwaardigd moet zijn . Iedereen moet zelf op zoek naar thema’s die de verontwaardiging rechtwaardigt.

Het boek is nu actueel want een van de belangrijke  boodschap is dat er gestreden dient te worden tegen de internationale dictatuur van de financiële markten, die een bedreiging vormt voor vrede en democratie. Het boekje vindt de tijdgeest aan zijn zijde: er waait een wind van verontwaardiging over de wereld. Individuele burgers verzamelen zich om vreedzaam te protesteren tegen de machtige financiële instellingen. Vandaag nog rapporteren het 8-uur journaal over de groeiende belangstelling voor de beweging  “Occupy Wall Street Movement ” . De Arabische lente  is ook  van oorsprong een vreedzame beweging van verontwaardigde burgers die de dictatoriale regimes niet meer kunnen verdagen. Stephane Hessel is een optimistische mens. Hij gelooft in de vreedzame strijd tot verandering die stap voor stap tot meer vrijheid leidt. Hij is geen aanhanger van et beeld van de geschiedenis waarbij “de vooruitgang die de vrijheid tot stand heeft gebracht, de concurrentie, de drang naar steeds meer dat alles kan worden beleefd als een verwoestende orkaan”. De verontwaardigde mens is in essentie een optimistische mens die in verandering en vooruitgang gelooft. Hij is ook  vreedzaam en neigt niet tot terrorisme. Daar tegenover is de onverschillige een pessimistische mens.

bronnen:

2010/2011, le bilan des best-sellers Par Marianne Payot (LEXPRESS.fr), publié le 04/07/2011 à 11:00 http://www.lexpress.fr/culture/livre/2010-2011-le-bilan-des-best-sellers_1008903.html

http://www.vangennep-boeken.nl/documenten/PMB_Neem_het_niet.pdf

http://nos.nl/video/306311-opnieuw-acties-van-protestbeweging-occupy.html