Wij noemen hem Matje. Een lange en grote man die jaren geleden een verbod heeft gekregen om de bibliotheek te bezoeken. Matje ronselde binnen de bibliotheek en buiten op het plein klanten om voor hem een hand geschreven brief op de computer te laten typen. Hij hangt een zielig verhaal op over een vriend die in het ziekenhuis ligt en dat hij hem wil helpen met het typen en verzenden van een brief naar de deurwaarde of een andere instantie. De brief is altijd urgent en moet netjes getypt worden. En omdat hij niet kan typen komt hij, denk ik, van Waddinxveen tot Gouda om hulp te vragen aan de klanten van de bibliotheek. Het heeft de bibliotheek veel moeite gekost om hem de toegang tot de bibliotheek en het plein te ontzeggen.
Na jaren zich te hebben aan het verbod gehouden, kwam matje op donderdagmiddag 2 oktober naar de afdeling van de bibliotheek waar ik dienst had. Hij ging zitten naast een meisje dat op de computer zit te werken, haalde een brief uit zijn zak en vroeg haar om hem te helpen met typen. Het Marokkaans meisje luisterde aandachtig en was zo onder de indruk van zijn verhaal, dat met haar werk stopte en wilde de brief voor hem gaan typen. Op dat moment besloot ik in te grijpen in en zei tegen het meisje dat zij hem niet moest helpen. Ik richt me daarna tot matje en herinner ik hem aan het verbod. Hij zei bemoei er niet mee, jij, ik heb je niets gevraagd. Het meisje stopte met werken op de computer en ging weg. Matje was boos en herhaalde zijn waarschuwing aan me om niet mee te bemoeien. Hij ging achter een pc zitten staren naar het scherm totdat een ander meisje kwam. Matje ging naast haar zitten en vertelde haar hetzelfde bekende verhaal. Ik kwam ook voor de tweede keer tussen hem en het meisje en vroeg haar hem niet te helpen. Toen was de maat voor matje vol. Hij sprong van zijn stoel en begon als een agressief beest te schreeuwen en te dreigen. Ik heb je gewaarschuwd zei hij. Het was even een bedreigende situatie, want het leek of hij zich niet in de hand kan houden. Ik bleef kalm, en rustig maar toch was ik ook bang, want Matje, heb ik gehoord, heeft ooit op het postkantoor een ravage gemaakt. Ik heb Matje bewust de ontzeggingbrief niet wilde overhandigen om niet dezelfde fout te maken als mijn collega P. Die had hem toen een ontzeggingbrief formeel en volgens de met de politie afgesproken procedure wilde geven. Maar Maatje nam niet het briefje niet in ontvangst maar gooide hij het weg waarna mijn collega P. de grootste fout maakte door te gaan bukken precies voor de voeten van Maatje om het stukje papier van de grond te rapen. P. had echt geluk gehad dat hij geen trap heeft gekregen want de positie was ideaal en we zagen de voet van Matje trillen. Uiteindelijk is Matje deze keer naar huis vertrokken en zijn dreigementen zijn alleen bij woorden gebleven. Hij vergat ook niet op alle laaste moment toen hij een voet buiten de deur zette om te zeggen: Jullie buitenlanders maken altijd ruzie.
opmerking: op de foto van Matje rust een copyright, maar is wel voor collega’s op n-schijf te bezichtigen <N:000 Algemeen100 foto’s\MATJE>
