P. komt meestal twee keer per week naar de leeszaal om de Groene Amsterdammer te lezen. Dit tijdschrift wordt meestal op donderdag rond drie uur bezorgd. Dat is ook precies de tijd waarop P. de leeszaal binnenkomt, voor de balie stopt hij en vraagt: “is ‘t binnen”. Meestal is het tijdschrift ook net binnen en overhandig ik het hem, “vers van de pers”, zegt hij lachend. P pakt het tijdschrift, zoekt een rustige plaats en gaat zitten met de benen over elkaar. P. leest ongeveer een uur heel geconcentreerd. Het is mooi om te zien hoe de man verdiept zit te lezen. Het is ook mooi om hem te zien vertrekken met een voldaan gezicht. “Ik moet nog gaan eten”, het leesvoer is binnen, maar het andere voer wacht nog thuis, ik kom morgen terug”, zegt hij.
Ik heb zelden een lezer zo zien genieten van het lezen van een tijdschrift als hij. P. leest regelmatig elk nieuw verschenen nummer op donderdag of vrijdag, maar nooit later. Verder raakt hij geen ander boek of tijdschrift aan. Hij leent wel boeken uit andere bibliotheken over het communisme en de geschiedenis van hoofdzakelijk de tweede wereldoorlog. De boeken van de Goudse bibliotheek over deze onderwerpen voldoen niet meer of heeft hij ze allemaal gelezen. Zij laatse belangstelling ging naar een boek van de Koninklijke Bibliotheek: ” De elementaire principes van oorlogspropaganda”
Soms blijft hij niet lang. Hij bladert het tijdschrift door, en vertrekt. “Ik kom terug, ik heb geen tijd, ik ga straks tennissen”, zegt hij. Ik vind het jammer dat ik die man niet goed kan verstaan. Hij articuleert niet goed en praat over moeilijke zaken die voor niet-specialisten moeilijk te begrijpen zijn. Hij bezit in ieder geval enorme kennis van de vroegere oost-west verhoudingen, het kolonialisme en de belangrijke figuren van de wereldgeschiedenis.
P. heeft een gesubsidieerde baan in het speciaal onderwijs. Het verbaast me niet dat hij vroeger ontslagen werd vanwege zijn sympathieën voor het communisme. P. is verder een aardige bezoeker van de leeszaal, hij is voor iedereen toegankelijk en ook geïnteresseerd in andere bezoekers.
De fascinatie die P heeft voor de “Groene Amsterdammer”, maakt me zo nieuwsgierig. Via wikipedia kon ik kennis nemen van de geschiedenis van dit tijdschrift. Daarna heb ik me georiënteerd via internet over de missie van de “Groene Amsterdam” die getypeerd wordt als “een weekblad voor serieuze en betrokken lezers. Wekelijks biedt dit tijdschrift een scherp geselecteerd en non-conformistisch palet aan artikelen, reportages, analyses en commentaren: over politiek in binnen- en buitenland, sociale en economische kwesties, kunst en cultuur, literatuur, filosofie en geschiedenis. De Groene Amsterdammer is onmisbaar voor iedereen die belangstelling heeft voor de omringende wereld en daarover meer wil weten dan al die andere kranten te bieden hebben”.
Als laatste stap heb ik nr. 5 jrg 2009 naar huis meegenomen en naast mij bed gelegd, een plek waar ik belangrijke ontdekkingen van opvallende lektuur doe, las daaruit elke avond een artikel. Dit tijdschrift vertolkt inderdaad het linkse gedachtegoed van Nederland. De tegenhanger van Elsevier. De artikelen zijn wel goed gedocumenteerd, en gaan vaak over actuele zaken. De toon is een tikje serieus. Mijn volgende post in de rubriek opvallende lektuur gaat over dit tijdschrift. Ik hoop dat ik door het lezen van dit tijdschrift een beetje mezelf kan verplaatsen in het leef- en denkpatroon van een vaste klant die de bijnaam “stalinist” heeft gekregen, vanwege zijn harde standpunten.
