Zij is een jonge vrouw met een vriendelijk gezicht die op maandagmiddag een paar keer de balie passeerde. Het viel me op dat zij iedere keer mij richting op keek en lachte. Een soort uitnodigende lach tot gesprek.Toen zij voor de self service balie stond om haar materialen te registreren, bewoog ik me haar richting in de hoop meer te weten te komen over haar raadselachtige lach.
Zij begon: “Meneer mijn kind van 5 komt soms met me mee naar de bibliotheek en omdat ik hem heb geleerd dat hij in de bibliotheek stil moet zijn, hebben jullie en het overige publiek nooit last van hem. In de bibliotheek horen kinderen en hun ouders rekening te houden met de andere bezoekers die een krantje lezen of een boek raadplegen. Ik heb dit allemaal geleerd aan mijn kind en hij begrijpt het.”
Ik was overvallen door de kritische houding van deze jonge vrouw. Ik heb totaal niet verwacht dat deze vrouw met zulke vriendelijke uitstraling, een buitengewoon ongenuanceerde mening heeft over hoe kleine kinderen in de bibliotheek zich moeten gedragen. Ik was zo verrast dat ik niet wist hoe ik moet reageren. Bovendien leent de situatie zich niet voor tot discussie.
Pas later na haar vertrek realiseerde ik dat zij zich ergerde aan de moeder die haar kind zijn eigen gang liet gaan in een voor kleine kinderen ingerichte hutje. Het kindje is naar mijn mening een ADHD-kindje die veel schreeuwde en herrie maakte in het hutje.
Aan het einde van de werkdag, ontdekte we dat het kindje een ravage heeft veroorzaakte binnen en buiten het hutje. Vooral de poppetje visjes die aan touwtjes hingen moesten het ontgelden. Dit alles gebeurde onder de toeziende ogen van de moeder.
