Dinsdag 02/12/2008
Al vanaf het begin van de dag was de motivatie om op de fiets te stappen en naar het werk te gaan niet zo groot. Koud, somber weer en glad. Na vijf minuten fietsen, begon de fiets te kraken. Ik zal vandaag nog naar de fietsmaker moeten.
Ik heb twee adressen van twee Marokkanen in de wijk Korte Akkeren die thuis klussen: Hassen en Aissa. Hassen is rond de 30 jaar oud en Aissa is ongeveer 65 jaar, een leeftijd verschil van vader en zoon. De twee mannen verschillen niet alleen in leeftijd maar ook in stijlen en leefwijzen. Hassen ruikt altijd naar drank en Aissa heeft altijd haast omdat hij vijf keer per dag naar de moskee gaat om te bidden.
Beide maken geen goede indruk op me. Ik ben ook bang dat ze hun werk niet goed doen doordat de ene drinkt en is misschien alleen geïnteresseerd in mijn geld en de andere geen tijd heeft door het heen en weer pendelen voor het gebed op de moskee.
Hassan is een drukke jonge man die grappen makt en goed Nederlands spreekt. Hij is een vakman en heeft een opleiding gevolgd voor fietsmaker. Hij heeft ook als fietsmaker gewerkt. Voor me staat vast dat hij zijn baan heeft verloren door het drankgebruik.
Aissa zegt geen zin zonder te refereren aan Allah. Werkelijk om de twee worden noemt Aissa Allah. Je moet ook niet vlak voor of tijdens de gebdstijden komen, want dan is Aissa niet, of hij laat je rustig staan en zegt dat hij snel naar de moskee moet. De geloofsbelevenis van Aissa is om onrustig van te worden. Volgens mijn kennis over de Islam, hoeft Aissa niet perse voor elk van de vijf gebeden naar de moskee. En naar mijn opvatting gaat het werk voor, want Allah houdt van de werkende mens en is niet zo streng als Aissa denkt.
Deze keer had ik geen zin om met mijn fiets naar Hassan te gaan, want vorige keer was hij slordig met de reparatie. Ik kon bij Aissa terecht. Maar daar bij hem aangekomen trof ik hem op het punt staan om te vertrekken naar de moskee. Ik mocht mijn fiets laten staan voor reparatie, maar moet wel terugkomen voor half drie, naar het gebed. Toen ik om de afgesproken tijd terugkwam, stond Aissa weer klaar voor vertrek naar de Moskee. Kortom ik ben deze Aissa zat. Hij doet zich voor als integere moslim maar in werkelijkheid is hij geen haar beter dan Hassan als Marokkaan of als Moslim. Hij neigt naar oplichtingpraktijken die Allah ten strengste heeft verboden. Als er toevallig een kindje pech krijgt bij zijn woning, dan geeft Aissa de helpende hand, maar vervolgens neemt hij de fiets in beslag en vraagt het kindje om naar huis te gaan en € 10 mee te nemen voor de reparatie. Aissa heeft veel geld nodig omdat hij twee vrouwen moet onderhouden.
Wat mijn fiets betreft is het ellende vandaag.
Om 11:00 uur deed ik de deur van de leeszaal open. Mijn eerste klant was gekleed in een cyclus bedrijfskleding. Hij zei dat hij een tasje komt ophalen die door een collega gisteren in de bibliotheek is achtergelaten. Ik keek in de ronde en zag een tasje verloren staan tussen de vitrines bij het raam , zo’n gewone onopvallende tas die best te combineren valt met een cyclusmedewerker of beter gezegd: een tas die beter recycled had kunnen worden. Vol overtuiging overhandig ik die tas aan de Cyclusman die bedankte en vertrok snel.
Ongeveer een uur later belde een collega dat de bewuste das van Els is. Els is een chique dame van het seniorweb die senioren helpt bij computervragen. Ik schrok zo erg toen ik dit hoorde. Ik dacht gelijk dat het in het tasje alle pasjes sleutels etc. van Els zaten. Een ramp voor Els! Maar gelukkig werd ik snel door Els gerustgesteld: in dat tasje zitten niet al te belangrijke documenten die zij gebruikt bij de computervragen. Ik belde cyclus die me zeer correct te woord heeft gestaan. Via hun communicatiesysteem zijn alle medewerkers gebeld en gevraagd om de tas terug te bezorgen. Na een half uur werd ik gebeld met de mededeling dat niemand op het oproep heeft gereageerd en gaven me een tip: misschien was de man geen medewerker van hun maar van “citas”. Kortom de tas is voorgoed spoorloos.
Jammer voor Els die vandaag ook extra druk had. Zij stond alleen voor een paar moeilijke vragen van twee veel eisende dames. Haar collega die haar vandaag zou assisteren heeft vergeten te komen. En uitgerekend vandaag. De vorige week en de week daarvoor was, deels vanwege het slechte weer, niemand die naar hulp vroeg en vandaag wel twee tegelijk. Toen ik in paniek naar de verloren tas zocht, viel me op dat telkens als ik achter een dame liep die door Els op haar eigen laptop werd geholpen, deze zich omdraaide, met een boos gezicht naar me keek en verlag aandacht naar me i.p.v. Els. Later hoorde ik van mijn collega dat die dame moeilijk deed tegen Els en haar collega: bij een vraag over haar leeftijd, antwoordde zij boos: het gaat je niet aan. En als Els iets wilde laten zien op de laptop, protesteerde ze: ik wil niet dat je overal aan zit op mijn laptop.
Dit in tegendeel tot de andere dame van 75 jaar die ons heeft verbaast omdat zij veel jongere uitziet. Zij kreeg een compliment van de collega van Els en werd een afspraak met haar gemaakt om het computerprobleem bij haar thuis op te lossen.
Na werktijd, om zes uur ging ik naar Aissa om mijn fiets op te halen. Aissa zei meer tijd nodig te hebben voor de reparatie omdat er een onderdeeltje vervangen moet worden. Ik denk dat ik morgen advies ga vragen bij Hassan.
