
bron: het Parool
W e ar ezo close
Deze opvallende nieuwe klant van deze eerst week van december is een oude man van 81 jaar die, zoals hij zelf zei, 10 jaar jonger uitziet. Hij had een wit gezicht en maakte een overspannen indruk. Hij was er de hele week te vinden acher de pc. Zij gsm telefoon met grote druktoetsen stond naast het toetsenbord. Hij staarde naar het witte scherm van zijn pc. Meestal stond er een regel op het scherm en vaak zijn de woorden over het hele scherm verspreid. Doordat hij per ongeluk op de enter of de spatie toest aankliktte, schoof de helft van de regel naar een andere plaats op het scherm. Soms vroeg hij me om uitleg en soms riep hij de hulp van de klant naast hem en soms bleef hij staren naar het scherm en durfde hij niets te vragen. Al drie dagen lang was hij bezig met het schrijven van een brief. Maar hij kwam niet verder dan de zin “we are zo close”. Hij werd telkens afgeleid door het leren van de trucjes om woorden bij -en achter elkaar de houden.
Toen hij daar vanmiddag zo moe van werd, nam hij pauze en kwam naast me staan om zich voor te stellen: “Ik woonde in Frankrijk en toen ik daar ziek werd, kwam ik terug naar Nederland om aan mijn prostaat geopereerd te worden. De arts zei dat ik impotent voor de rest van mijn leven zal blijven. Ik ben daar heel depressief van geworden. Meneer je moet het realiseren hoe erg is dat voor een man, zelfs al hij 81 jaar oud is. Toen mijn vriendin die in Frankrijk bleef, hoorde van mijn ziekte, zei ze dat ik beter in Nederland kan blijven. Zij heeft me meteen voor een andere verruilt. Maar ik mis haar wel heel erg.
Ik woon tijdelijk hier achter, vlakbij, in een benedenhuis. Beter kan ik het niet krijgen. Maar ik ga wel dood. Ik heb drie nachten niet geslapen. ik ben haar wel kwijt. Het gaat niet zo maar over. Eerst had ik het niet in de gaten dat zij niet op me verliefd is. ’s-nachts was zij goed maar niet overdag. Als ik niet zo ziek was geweest, was zij nooit weggegaan bij me. Zij is acht jaar jonger dan ik. Ik ben 81 jaar en leek 10 jaar jonger en zo voel ik me ook. Ik heb goed leven gehad. Ik heb een neeft die 64 jaar oud was toen hij vlak voor kerst. Hij was burgermeester van Barneveld. Hij kreeg iets in zijn hoofd, hoe heet ‘t ? eh… beroerte. Hij zou op 1 januari 65 jaar worden. Ik ben 16 jaar, nee, nee, eh…17 jaar ouder. Wat heb je liever ouder worden of burgermeester van Barneveld, vraag me dan af. Je hebt daar geen antwoord op? Niemand weet het. Maar hij kreeg wel een straat naar zich genoemd. Maar daar heb je niets aan als je dood bent!”
Na voorgaande kennismaking vertrok hij rond 4 uur. Maar tegen sluitingstijd om 5 uur, verscheen hij weer met een met de hand geschreven papier die hij wilde kopieren. Ik pakte het papiertje uit zijn hand en zei ik tegen hem: dat is makkelijker dan het gedoe met het typen op de pc. Toen ik hem de kopie en het origineel teruggaf, daagde hij me uit door het origineel aan me over te handigen en zei: lees dit maar! Toen hij merkte dat ik geen moeite had met de Franse taal waarin die brief is geschreven, schrok hij en pakte gauw het papiertje uit mijn handen. De brief begon zo: “Tu me manque énormement”: Ik mis je heel veel…
Bij zijn vertrek kondigde hij aan dat hij morgen naar Tsechje zal vertrekken. De volgende dag wis ik dat ik met een geloofwaardige heer te maken had: Hij kwam niet meer en staarde hij niet zoals gewoonlijk uren lang na de ene zin: we are zo close. Ook het verhaal van de neef die burgermeester van Barneveld was klopte helemaal. In het Biografisch Woordenboek Barneveld op de site van de gemeente Barneveld las ik het tragische verhaal van de neef die op 64 jarige leeftijd vlak voor de kerst is overleden. Burgemeester Aschofflaan in Barneveld is straatnaam die naar de neef Johannes Christoffel Aschoff is vernoemd. Het Biografisch woordenboek bevat de volgende informatie over de burgermeester en het tragische verhaal over zijn dood:


Zij is een jonge vrouw met een vriendelijk gezicht die op maandagmiddag een paar keer de balie passeerde. Het viel me op dat zij iedere keer mij richting op keek en lachte. Een soort uitnodigende lach tot gesprek.
Ventilatie is een groot probleem in het gebouw waarin ik werk. Er ontstaan zelf conflicten over wel/niet een raampje open doen. De ene vindt zijn werkplek te warm en de andere te koud met als gevolg: deur dicht, deur open, raam dicht, raam open, radiator dicht, radiator open. Iedereen bepaalt het voor zichzelf na gelang van zijn assertiviteit en gevoel van temperatuur. 




