uit de AD 21/10/2009
Op vrijdagmiddag 21 oktober werd ik gebeld door een collega die om assistentie vroeg. “ik heb met een taalprobleem te maken”, zei ze door de telefoon. Toen ik bij haar kwam, trof ik haar, in gezelschap van een oud Marokkaans echtpaar. Zij zat hulpeloos achter het bureau en het echtpaar zat breeduit op de twee stoelen die bestemd zijn voor klanten met inlichtingenvragen. Hierdoor was er geen manier mogelijk om andere klanten in te schrijven of te woord te staan.
Het echtpaar kwam protesteren over de rekening die ze hebben gekregen naar aanleiding van geleende maar niet teruggebrachte materialen. De man overhandigde mijn collega een brief van met een betalingsachterstand van enkele honderden euro’s. Toen bleek dat het om een brief van school ging, haalde hij een blauwe envelop van de belastingdienst uit zijn zak. Het echtpaar heeft heel veel meer problemen op te lossen. De man is een beroemdheid onder de Marokkaanse gemeenschap. Ik ken hem ook vanwege eerdere soortgelijke problemen. Begin jaren tachtig heb ik met hem in dezelfde straat gewoond. Het was een probleemgezin in een “prachtwijk”. Altijd problemen met kinderen, politie voor de deur…
Volgens mij behoort de man en misschien ook de vrouw en sommige van hun kinderen niet tot de categorie asociaal. Maar door het grote aantal kinderen, het lage opleidingsniveau van de ouders en hun opvoedkundige kwaliteiten, is de situatie zo geëscaleerd. De ruzie tussen de kinderen onderling en tussen de ouder en de kinderen hebben het gezin ontwricht. Het gezin draait misschien nu al dertig jaar in een onderbroken cirkel. Vervelende kleine kinderen, krassen auto’s van de buren, spijbelen of gaan te laat naar school, verliezen boeken van de bibliotheek… Die kleintjes van toen zijn nu volwassenen, en de door hen veroorzaakte problemen ernstige vormen aan.
Terug naar de oorspronkelijke scène: het echtpaar zat breeduit en trekt zich nergens wat van. Ze gaven de schuld aan een van hun kinderen (H.). Volgens de moeder is H. geestelijk ziek en hoeft zij daarom niet op te draaien voor de vergoeding van materialen die hij onrechtmatig geleend heeft op het pasje van zijn broertje. De vrouw is een sterke persoonlijkheid die de leiding over het gezin heeft, zij beheert de financiën en begeleidt de man overal naartoe om moeilijkheden op te lossen. Dat ze geen Nederlands en alleen berber spreekt is voor haar geen belemmering om op de voorgrond te treden. Haar gezichtsuitdrukkingen maken goed duidelijk hoe boos oneens zij is met de aanmaning. De man interrumpeerde haar niet, maar liet haar eigen gang, ondanks dat hij wist dat ik geen berber spreek en dat haar betoog zinloos is. Voor me is het niet duidelijk of deze man de zwakke vader figuur speelt of dat hij echt zo is. Want, ik weet dat sommige Marokkaanse mannen de oplossing van ernstige problemen aan hun vrouwen overlaten. Ze beweren dat ambtenaren meer bereid naar vrouwen te luisteren dan naar mannen. Vrouwen krijgen veel meer voor elkaar dan mannen, zeggen ze
Ik en mijn collega hebben een bevredigende regeling getroffen voor het echtpaar. Later op de middag verscheen de man alleen om het met hem afgesproken bedrag te betalen.
De zoon (H.) is een lastige klant die meerdere keren per dag de bibliotheek bezoekt. Hij verdwijnt tussen de kasten of in de toiletten om zijn haar nat te maken en te kammen. Medewerkers vermoeden dat hij cd’s steelt. Maar omdat er geen bewijzen zijn, kan hij nog zijn eigen gang gaan. H. valt ook op door zijn lang, glad gekamde zwart haar met daarin veel gel. H. is zeker geen normale jongen die een dagbezigheid heeft. Hij is vaak in het park te vinden of aan voetballen in zijn eentje op het schoolplein van de basisschool. Er straalt geen bedreiging van hem uit en hij zag er niet verwaarloosd uit. Maar H. was degelijk een gestoorde jongen waarmee rekening moet worden gehouden, getuige het krantenartikel dat in de AD van 21/10/’09 stond. Zijn moeder had niet gelogen toen ze zei dat hij gek is en dat hij bij de rechter moest voorkomen.
