De opvallende klant van deze keer is een klein blond meisje van ongeveer 5 jaar. Zij stond voor de balie en vroeg me of ik wat te drinken heb voor haar. Natuurlijk, zei ik tegen het vriendelijke gezichtje. Kom zei ik en liep met haar naar het koffieautomaat om daar een bekertje te halen en met kraanwater te vullen.
De moeder van het kindje zag dat ik de bedoeling van haar dochtertje niet begreep en toverde uit een tasje een kinderdrinkbekertje. Nee meneer, zei de moeder zij wil wat sap drinken. Wij hebben hier rond gekeken, maar we vonden hier geen automaat om een sapje te kopen. Ik vertelde haar dat ik een kopje warme chocola kan aanbieden, maar daar bleek het meisje geen trek in hebben, want ze reageerde niet. Zij volstond met hoofdschudden want zij leek intensief te willen genieten van haar drankje.
Hierna gingen moeder en kindje boeken zoeken en verdwijnen in alle stilte en rust tussen de boekenkasten. Maar ongeveer een half uur later stonden zij voor de balie met een stapeltje kinderboeken. Toen de moeder het stapeltje boeken op het bureau neerlegde, kreeg iedereen tot in de verre omgeving de schrik. Zelfs klanten in de boven verdieping kwamen kijken. Ze dachten dat er een ernstig ongeluk is gebeurt. Zo hard schreeuwen als het meisje kon, heb ik nooit meegemaakt. Werkelijk een oorverdovend schreeuw.
Daarnaast begon het meisje alle kanten op te rennen waardoor de moeder overstuur raakte. Ze rende achter haar na en zodra zij even in een hoekje uit het zicht staat van het aanwezige publiek, kreeg het meisje rake klappen. Maar niets hielp! Het meisje ging steeds harder schreeuwen. Maar ze wees telkens als ze dicht bij de balie komt naar het stapeltje boekje dat de moeder op de balie voor me heeft neergelegd zonder dat zij de kans kreeg van haar schreeuwende dochter iets tegen me te kunnen zeggen. Ik kreeg ook door de paniekerige aanval van de moeder geen kans om maar iets aan de moeder te vragen zoals waarom raakte het meisje overstuur, wat de bedoeling is van het stapeltje boeken dat zij voor me op de balie heeft neergelegd en of de woede van het kind iets te maken heeft met die boeken of met een probleem dat ik voor ze kan oplossen.
Het was een zeer beangstig aanval van woede van het kindje die zich uit in een oorverdovende schreeuw. Het kleine lijfje trilde als een veertje en het puur en onschuldige kindgezichtje van het meisje, dat half uur eerder om een sapje vroeg, is veranderd in een angstaanjagend gezicht.
Later vertelde ik aan mijn collega dat ik denk dat het meisje dat het paniek aanval kreeg omdat zij dacht dat de moeder een voor haar geliefd boek niet wilde uitlenen omdat zij niet naar de uitleenautomaat ging, maar om de een of andere reden deponeerde zij het stapeltje op het bureau. Ik vertelde dat ik bereid was om de moeder gezien de situatie te helpen zodat het kindje hoe dan ook het boekje mag meenemen. Nee, zei mijn collega, dat doe je verkeert, misschien wilde de moeder dat juist niet en wilde dat haar kindje leren zelf te beheersen. Opvoeden, dus tot elke prijs!
