Opvallende klanten/ongewone liefde 7 december, 2009

bron: het Parool

  W e  ar      ezo          close

Deze opvallende nieuwe klant van deze eerst week van december is een oude man van 81 jaar die, zoals hij zelf zei, 10 jaar jonger uitziet. Hij had een wit gezicht en maakte een overspannen indruk. Hij was er de hele week te vinden acher de pc. Zij gsm telefoon met grote druktoetsen stond naast het toetsenbord. Hij staarde naar het witte scherm van zijn pc. Meestal stond er een regel op het scherm en vaak zijn de woorden over het hele scherm verspreid. Doordat hij per ongeluk op de enter of de spatie toest aankliktte, schoof de helft van de regel naar een andere plaats op het scherm. Soms vroeg hij me om uitleg en soms riep hij de hulp van de klant naast hem en soms bleef hij staren naar het scherm en durfde hij niets te vragen. Al drie dagen lang was hij bezig met het schrijven van een brief. Maar hij kwam niet verder dan de zin “we are zo close”. Hij werd telkens afgeleid door het leren van de trucjes om woorden bij -en achter elkaar de houden.   

Toen hij daar vanmiddag zo moe van werd, nam hij pauze en kwam naast me staan om zich voor te stellen: “Ik woonde in Frankrijk en toen ik daar ziek werd, kwam ik terug naar Nederland om aan mijn prostaat geopereerd te worden. De arts zei dat ik impotent voor de rest van mijn leven zal blijven. Ik ben daar heel depressief van geworden. Meneer je moet het realiseren hoe erg is dat voor een man, zelfs al hij 81 jaar oud is. Toen mijn vriendin die in Frankrijk bleef, hoorde van mijn ziekte, zei ze dat ik beter in Nederland kan blijven. Zij heeft me meteen voor een andere verruilt. Maar ik mis haar wel heel erg.  

Ik woon tijdelijk hier achter, vlakbij, in een benedenhuis. Beter kan ik het niet krijgen. Maar ik ga wel dood. Ik heb drie nachten niet geslapen. ik ben haar wel kwijt. Het gaat niet zo maar over. Eerst had ik het niet in de gaten dat zij niet op me verliefd is. ’s-nachts was zij goed maar niet overdag. Als ik niet zo ziek was geweest, was zij nooit weggegaan bij me. Zij is acht jaar jonger dan ik. Ik ben 81 jaar en leek 10 jaar jonger en zo voel ik me ook. Ik heb goed leven gehad. Ik heb een neeft die 64 jaar oud was toen hij vlak voor kerst. Hij was burgermeester van Barneveld. Hij kreeg iets in zijn hoofd, hoe heet ‘t ? eh… beroerte. Hij zou op 1 januari 65 jaar worden. Ik ben 16 jaar, nee, nee, eh…17 jaar ouder. Wat heb je liever ouder worden of burgermeester van Barneveld, vraag me dan af. Je hebt daar geen antwoord op? Niemand weet het. Maar hij kreeg wel een straat naar zich genoemd. Maar daar heb je niets aan als je dood bent!”  

Na voorgaande kennismaking vertrok hij rond 4 uur. Maar tegen sluitingstijd om 5 uur, verscheen hij weer met een met de hand geschreven papier die hij wilde kopieren. Ik pakte het papiertje uit zijn hand en zei ik tegen hem: dat is makkelijker dan het gedoe met het typen op de pc. Toen ik hem de kopie en het origineel teruggaf, daagde hij me uit door het origineel aan me over te handigen en zei: lees dit maar!  Toen hij merkte  dat ik geen moeite had met de Franse taal waarin die brief is geschreven, schrok hij en pakte gauw het papiertje uit mijn handen.  De brief begon zo: “Tu me manque énormement”: Ik mis je heel veel… 

Bij zijn vertrek kondigde hij aan dat hij morgen naar Tsechje zal vertrekken. De volgende dag wis ik dat ik met een geloofwaardige heer te maken had: Hij kwam niet meer en staarde hij niet zoals gewoonlijk uren lang na de ene zin: we are  zo close. Ook het verhaal van de neef die burgermeester van Barneveld was klopte helemaal. In het Biografisch Woordenboek Barneveld op de site  van de gemeente Barneveld  las ik het tragische verhaal van de neef die op 64 jarige leeftijd vlak voor de kerst is overleden. Burgemeester Aschofflaan  in Barneveld is straatnaam die naar de neef Johannes Christoffel Aschoff  is vernoemd. Het Biografisch woordenboek  bevat de volgende informatie over de burgermeester en het tragische verhaal over zijn dood:  

Johannes Christoffel Aschoff (1916-1981), burgemeester, Barneveld

 Aan het zo schijnbaar gelukkige leven van Aschoff kwam in 1973 abrupt een einde. Bij een fataal auto-ongeluk … kwamen zijn vrouw en zoon om het leven. Dit verlies heeft onze burgemeester eigenlijk nooit kunnen verwerken. Waarschijnlijk is dat ook de reden geweest waarom hij meende in Terneuzen niet langer meer goed te functioneren en hij solliciteerde dan ook naar de…opengevallen post in Barneveld. … Per 2 maart 1976 vestigde de 59-jarige nieuwe burgervader zich in de ambtswoning “De Wijde Blik” aan de Thorbeckelaan. Gedurende zijn korte ambtsperiode – bij hem openbare zich al vrij snel een ongeneeslijke ziekte – heeft hij in Barneveld toch enkele „wapenfeiten‟ op zijn naam gebracht waaronder de eerste-steenlegging en de officiële opening van het huidige gemeentehuis en de officiële ingebruikname van het gerestaureerde huis “De Schaffelaar” als „guesthouse‟ voor buitenlandse studenten en de opening van de nieuwe “Veluwehal”. …Hij overleed op 11 december 1981 in Amersfoort. Aschoff was drager van de erepenning van de gemeente Terneuzen. In mei 1980 werd hij benoemd tot Officier in de Orde van Oranje Nassau.

Opvallende lektuur/communicatie: waar gaat het over? 30 november, 2009

Wat bij me is gebleven na het lezen van deze mail is dat ik op mijn spullen moet letten!  Maar desondanks  vind ik dit ook heel attend en belangrijk om te weten.

“In het kader van Waterwolf start op dinsdag 17 november a.s. de minor Kennis en emotie in de mediasamenleving.

 Dit betekent dat een aantal studenten van de Haagse Hogeschool naar Gouda komen voor onder andere colleges, onderzoeken etc. Zij zullen op dinsdag en woensdag van 9.00 uur tot 13.30 uur gebruik maken van de vergaderruimte en eventueel de studiezaal van de Centrale bibliotheek. Er zullen dus vanaf 17 november tot de eerste week van januari 2010 geregeld studenten en docenten van de Haagse Hogeschool in onze bibliotheek aanwezig zijn.

 Dus let in die tijd extra goed op je spullen (“gelegenheid maakt de dief”).”

 Met vriendelijke groet,

En dan deze mail die in mailbox kreeg. Ik kan deze grap niet waarderen: klik hierop

	PGGM – De PGGM inkomensambulance komt naar u toe! – Als u deze e-mail niet goed kunt lezen, klik dan hier. Geachte mevrouw Akkari, Er is een …	12:01

Ondertaand voorbeeld bewijst de perverse gedachtengang van de communicatiespecialist. Hier onder geldt ook dezelfde vraag: waar gaat het over?  

Ondanks die treurige verhalen weten we nog steeds niet hoe onze eigen pensioen eruitziet. Penioenfondsen moten ander communiceren, zeggen communicatiedeskundigen: weg met die saaie reglementen. Maak een vrolijk magazine en zet op de cover een leuke man of vrouw… , dat geseald is in doorzichtig plastic bij deelnemers thuisop de deurmat valt. De laatste keer stond op de cover een mooie vrouw van ron de dertig. Voor het onderzoek werden deelnemers van het pensioenfonds geinterviewd… Wat vond je van het laatste nummer?, vroeg de onderzoeker. “Hartstikke leuk, zei de man enthousiast ‘de vrouw op de omslag is Atrid, mijn collega. Leuke meid’ En wat vond je van de inhoud. Welke artikelen heb je gelezen, informeerde de onderzoeker. ‘Niets’, zei de man. Hij gaf eerlijk toe dat hij Astrid niet eens uit haar platicje had gehaald...Al storten de beursen…in…al worden de mooite meiden ingezet om het product pensioen te promoten, wij blijven enorme domoren.

bron: Enorme domoren in Tijdschrift Genoeg dec.’09-jan.’10 p. 43

Opvallende klanten/cultuurverschil in Allochtonenland 30 november, 2009

Allochtonenland

Cultuurverschil in Allochtonenland 

Zij heeft een Indonesisch uiterlijk. Haar leeftijd is moeilijk te schatten, maar ik denk dat zij tussen de 30 en 40 jaar oud is. Het viel me op dat zij altijd wat te vragen heeft. Misschien komt het doordat zij niet lang in Nederland woont. Zij is misschien te nieuwsgierig en wilt van alles en nog weten.

Vandaag, dinsdag 24 november, rond 18:00 uur stond zij opeens voor me en zei dat zij een boek zocht over mentaliteit, maar dat zij niets heef kunnen vinden. Ik probeerde meer helderheid te krijgen over haar vraag, maar dat ging te moeizaam. Uiteindelijk heb ik haar geadviseerd om in de richting van cultuurverschillen te gaan zoeken. Nee, zei ze ik wil een boek over mentaliteit en denken. En zei ze opeens, waarom is de bibliotheek in Goverwelle gesloten op dinsdag. Ik vind het niets. Ik ga daar altijd naar toe, ik woon daar dichtbij, ik kan uit het raam de bibliotheek zien, maar als ik naar toe ga dan is die dicht. Hoe komt dat? Heb jullie weinig mensen. Ik wil graag in de bibliotheek werken als jullie weinig mensen hebben. Ik werk bij een cateringbedrijf, maar ik heb niet zoveel uren. Ik zoek werk.

Ik heb haar uitgelegd dat er mensen genoeg zijn die in de bibliotheek willen werken maar dat er weinig geld is. Zij scheen dit niet te begrijpen: in een rijk land en weinig geld voor het bibliotheekwerk. Toen zij met me uitgepraat is, zei ze, ik ga aan je andere collega vragen of zij misschien weet of er een boek is over mentaliteit. Ik heb haar afgeraden en vroeg haar of zij misschien wil ergens anders wil solliciteren.

 Tien minuten later stond ik boeken op te ruimen vlak bij de kast met de boeken over “rijexamen”. Ik werd daar aangesproken door een Soedanese meneer, een lange slanke man die vaak de bibliotheek bezocht. Hij komt soms alleen om de Arabische krant te lezen en soms begeleid hij zijn kinderen naar de jeugdafdeling. Een aardige, ontwikkelde man die graag een praatje maakt. Hij zocht een theorieboek over het rijexamen.

Er stonden ongeveer 20 boeken die volgens hem allemaal verouderd zijn en niet meer voldoen aan de nieuwe examenstijlen en verkeersregels. Ik zei tegen hem dat het best kan kloppen, omdat veel boeken zijn uitgeleend, en ik adviseerde hem om telkens als hij de bibliotheek bezoekt in de kast te kijken of er voor hem relevante boeken staan.

Hij vertelde dat hij gisteren gezakt is voor het rijexamen. Ik  stapte precies om 8 s’ochtends in de auto  en heb ongeveer 40 minuten gereden. Toen ik klaar was zei de examinator: je hebt goed gereden en zelfs heel goed, maar je hebt niet gedacht aan de verkeersveiligheid: je hebt de lichten niet aan gedaan. Hij liet het bewijs zien dat hij geslaagd is voor de theorie dat morgen 25/11 afloopt. Jammer zei hij. Ik had nu een rijbewijs kunnen hebben als ik de lichten aan heb gedaan. Eigenlijk vind ik het niets dat ik voor zo klein iets gezakt ben. De examinator had tegen me moeten zeggen: Je hebt goed gereden, je bent geslaagd maar je moet extra aandacht schenken aan de verkeersveiligheid. Voor veel allochtonen is de beslissing van het soort ja/nee moeilijk te accepteren. Ze begrijpen niet waarom alle fouten met dezelfde maat worden gewogen en dat er nooit een tussenweg is.

Ik associeer dit verhaal met het tv-programma Blik Op de Weg. Ik bewonder altijd hoe sommige verkeersovertreders reageren op soms heel ernstige strafmaatregel van de politie. Van sommige overtreders  wordt het rijbewijs ingevorderd, maar desondanks tonen ze begrip voor de beslissing van de agent, zij niet boos op hem, reageren beheerst en geven hem zelfs bij vertrek een hand.

Wanneer de overtreder een allochtoon is, ontstaat er meestal een discussie over waarom en hoe van de overtreding. De agent luistert meestal aandachtig, legt uit welke overtreding is gemaakt en schrijft uiteindelijk de bon. Ik heb zelden een allochtoon  gezien die de bekeuring accepteert als vanzelfsprekend. De allochtone overtreder realiseert meestal niet dat de beslissing van de agent vast staat, nadat hij een overtreding heeft geconstateerd. Dit zou een thema kunnen zijn voor een inburgeringcursus. 

Toevallig en niet lang na het gesprek met de Soedanees, nam ik een stapeltje boeken mee om ze in de kast terug te zetten. Daar tussen stond het boek “een dansje in de regen“. Op de rug staat een sticker met het trefwoord “Nederland; Allochtonen” en een sticker met een miniatuur kaart van Nederland om de plaatsing van het boek in de landenkast aan te geven.

Logisch, is dit helemaal niet, want het lijkt of Nederland een nieuwe regio rijker is die Allochtoon heet. Het boek staat tussen andere boeken over de Achterhoek, Ameland en Amsterdam. De logica van de plaatsaanduiding van dit soort boeken over allochtonen tussen de andere boeken over Nederland zal de klanten nog meer opvallen, wanneer de officiële naam van de allochtoon door de politiek in ‘Nieuwe Nederlanders’ wordt gewijzigd.  Deze boeken  zullen naast boeken over Nieuwegein, Nieuwerkerk… komen  te staan. Niet alleen de politiek weet geen raad met allochtonen, maar ook de bibliotheek.

Opvallende lektuur/e-books 29 november, 2009

Na internet is de e-book een serieuse bedreiging van de traditionele bibliotheek/bron folder van dixons

bron: folder dixons

Opvallende lektuur/AOW klassenstrijd 10 november, 2009

De AOW problematiek anders belicht:

“Het voordeel van 65 jaar worden en het krijgen van van een AOW-inkomen is dat je ruischoots op tijd aan ziet komen. De kunst is deze leeftijd ook te halen. Volgens professor G.P.A. Braam, socioloog aan de universiteit van Twente, terven elk jaar 20.000 mensen in de leeftijdsgroep 45-65 jaar. Bekend i dat hebben van een lagere opleiding geregeld hand in hand gaat met kortere levensverwachting… Het verouderingsproces begint anzienlijk eerder dan velen denken, ongeveer vanaf het 55e levensjaar. Het verhogen van de AOW leeftijd is in mijn ogen dan ook een klassenprobleem…De arbeiders betalen hier de rekening voor. Zij zullen niet of nauwelijks kunnen genieten van de door hen betaalde pensioenpremies.”

Bron: platform A/nr 5 november 2009, p.19

Opvallende klanten/Onverdraagzame moeder 9 november, 2009

Zij is een jonge vrouw met een vriendelijk gezicht die op maandagmiddag een paar keer de balie passeerde. Het viel me op dat zij iedere keer mij richting op keek en lachte. Een soort uitnodigende lach tot gesprek.

 

Toen zij voor de self service balie stond om haar materialen te registreren, bewoog ik me haar richting in de hoop meer te weten te komen over haar raadselachtige lach.

 

Zij begon: “Meneer mijn kind van 5 komt soms met me mee naar de bibliotheek en omdat ik hem heb geleerd dat hij in de bibliotheek stil moet zijn, hebben jullie en het overige publiek nooit last van hem. In de bibliotheek horen kinderen en hun ouders rekening te houden met de andere bezoekers die een krantje lezen of een boek raadplegen. Ik heb dit allemaal geleerd aan mijn kind en hij begrijpt het.”

 

Ik was overvallen door de kritische houding van deze jonge vrouw. Ik heb totaal niet verwacht dat deze vrouw met zulke vriendelijke uitstraling, een buitengewoon ongenuanceerde mening heeft over hoe kleine kinderen in de bibliotheek zich moeten gedragen. Ik was zo verrast dat ik niet wist hoe ik moet reageren. Bovendien leent de situatie zich niet voor tot discussie.

 

Pas later na haar vertrek realiseerde ik dat zij zich ergerde aan de moeder die haar kind zijn eigen gang liet gaan in een voor kleine kinderen ingerichte hutje. Het kindje is naar mijn mening een ADHD-kindje die veel schreeuwde en herrie maakte in het hutje.

Aan het einde van de werkdag, ontdekte we dat het kindje een ravage heeft veroorzaakte binnen en buiten het hutje. Vooral de poppetje visjes die aan touwtjes hingen moesten het ontgelden. Dit alles gebeurde onder de toeziende ogen van de moeder.

Opvallende lektuur/Goggles 5 november, 2009

bron: telegraaf 21/10/’09

Google tracht mensen tegen zichzelf te beschermen. De te embitieuse Google slaat door . Jammer voor die energie, is deze feature echt nodig!

Opvallende klanten/Assertieve marokkaanse 3 november, 2009

uit de AD 21/10/2009

Op vrijdagmiddag 21 oktober werd ik gebeld door een collega die om assistentie vroeg. “ik heb met een taalprobleem te maken”, zei ze door de telefoon. Toen ik bij haar kwam, trof ik haar, in gezelschap van een oud Marokkaans echtpaar. Zij zat hulpeloos achter het bureau en het echtpaar zat breeduit op de twee stoelen die bestemd zijn voor klanten met inlichtingenvragen. Hierdoor was er geen manier mogelijk om andere klanten in te schrijven of te woord te staan. 

 

Het echtpaar kwam protesteren over de rekening die ze hebben gekregen naar aanleiding van geleende maar niet teruggebrachte materialen. De man overhandigde mijn collega een brief van met een betalingsachterstand van enkele honderden euro’s. Toen bleek dat het om een brief van school ging, haalde hij een blauwe envelop van de belastingdienst uit zijn zak. Het echtpaar heeft heel veel meer problemen op te lossen. De man is een beroemdheid onder de Marokkaanse gemeenschap. Ik ken hem ook vanwege eerdere soortgelijke problemen. Begin jaren tachtig heb ik met hem in dezelfde straat gewoond. Het was een probleemgezin in een “prachtwijk”. Altijd problemen met kinderen, politie voor de deur…

 

Volgens mij behoort de man en misschien ook de vrouw en sommige van hun kinderen niet tot de categorie asociaal. Maar door het grote aantal kinderen, het lage opleidingsniveau van de ouders en hun opvoedkundige kwaliteiten, is de situatie zo geëscaleerd. De ruzie tussen de kinderen onderling en tussen de ouder en de kinderen hebben het gezin ontwricht. Het gezin draait misschien nu al dertig jaar in een onderbroken cirkel. Vervelende kleine kinderen, krassen auto’s van de buren, spijbelen of gaan te laat naar school, verliezen boeken van de bibliotheek… Die kleintjes van toen zijn nu volwassenen, en de door hen veroorzaakte problemen ernstige vormen aan.

 

Terug naar de oorspronkelijke scène: het echtpaar zat breeduit en trekt zich nergens wat van. Ze gaven de schuld aan een van hun kinderen (H.). Volgens de moeder is H. geestelijk ziek en hoeft zij daarom niet op te draaien voor de vergoeding van materialen die hij onrechtmatig geleend heeft op het pasje van zijn broertje. De vrouw is een sterke persoonlijkheid die de leiding over het gezin heeft, zij beheert de financiën en begeleidt de man overal naartoe om moeilijkheden op te lossen. Dat ze geen Nederlands en alleen berber spreekt is voor haar geen belemmering om op de voorgrond te treden. Haar gezichtsuitdrukkingen maken goed duidelijk hoe boos oneens zij is met de aanmaning. De man interrumpeerde haar niet, maar liet haar eigen gang, ondanks dat hij wist dat ik geen berber spreek en dat haar betoog zinloos is. Voor me is het niet duidelijk of deze man de zwakke vader figuur speelt of dat hij echt zo is. Want, ik weet dat sommige Marokkaanse mannen de oplossing van ernstige problemen aan hun vrouwen overlaten. Ze beweren dat ambtenaren meer bereid naar vrouwen te luisteren dan naar mannen. Vrouwen krijgen veel meer voor elkaar dan mannen, zeggen ze

 

Ik en mijn collega hebben een bevredigende regeling getroffen voor het echtpaar. Later op de middag verscheen de man alleen om het met hem afgesproken bedrag te betalen.

 

De zoon (H.) is een lastige klant die meerdere keren per dag de bibliotheek bezoekt. Hij verdwijnt tussen de kasten of in de toiletten om zijn haar nat te maken en te kammen. Medewerkers vermoeden dat hij cd’s steelt. Maar omdat er geen bewijzen zijn, kan hij nog zijn eigen gang gaan. H. valt ook op door zijn lang, glad gekamde zwart haar met daarin veel gel. H. is zeker geen normale jongen die een dagbezigheid heeft. Hij is vaak in het park te vinden of aan  voetballen in zijn eentje op het schoolplein van de basisschool. Er straalt geen bedreiging van hem uit en hij zag er niet verwaarloosd uit. Maar H. was degelijk een gestoorde jongen waarmee rekening moet worden gehouden, getuige het krantenartikel dat in de AD van 21/10/’09 stond. Zijn moeder had niet gelogen toen ze zei dat hij gek is en dat hij bij de rechter moest voorkomen.

Opvallende lektuur/ 1 november, 2009

 Bron: Metro, woensdag 28/10/2009/p.03

Ventileren 28 oktober, 2009

Ventilatie is een groot probleem in het gebouw waarin ik werk. Er ontstaan zelf conflicten over wel/niet een raampje open doen. De ene vindt zijn werkplek te warm en de andere te koud met als gevolg: deur dicht, deur open, raam dicht, raam open, radiator dicht, radiator open. Iedereen bepaalt het voor zichzelf na gelang van zijn assertiviteit en gevoel van temperatuur. Het probleem is het ergst in de leeszaal   . Sommige collega’s hebben voorstellen gedaan om het stankprobleem op te lossen door geurtjes. Een optimistische collega, verwacht dat het probleem vanzelf zal verdwijnen als het bedrijf Zoet en Zalig broodjes en gebak gaat verkopen in de leeszaal. Ik citeer haar: “ik begrijp het probleem, op de studiezaal kan het ook vies ruiken, niet dat er iets mis is met het gebouw maar meer dat enkele bezoekers niet fris ruiken.ik heb ook gedacht om geurtjes te gebruiken voor een nog aangenamer verblijf. het is er niet van gekomen, wel hoop ik dat binnenkort ZoetenZalig hier zit, hebben we toch op een natuurlijke manier heerlijke geurtjes”.

Ik denk niet dat geurtjes hoe natuurlijke ook mogen zijn, een alternatief zijn voor het ventileren en het fris houden van het binnemilieu. De natuurlijke geurtjes van gebak en broodjes die zich mengen met de stank van de beroepsmilitair levert alleen maar een nog sterkere stank. Of moeten we misschien de stinkende klanten uit de leeszaal weren?! En wie gaat ze weren. Gelukkig heb ik een probleem minder door de overname van leeszaal door Z&Z: ik hoef geen zwervers of lastposten te weren.
Maar nu naar de oplossing. Het probleem is hygiënisch van aard en de oplossing is simpel: wij moeten 24 uur ventileren: heerlijke frisse lucht is gezond en stimuleert lichaam en geest. Daar wordt ook door arbo erop aangedrongen. Vergeet niet de test te doen en schrik niet van de bevindigen. Meer over ventileren  is te lezen , in het pdf bestand onder de rubriek publicatie